Selecteer een pagina

’t Koffiehuisje is gevestigd aan – naar mijn smaak – een van de mooiste blokjes van de regio Kennemerland op de grens van Haarlem en Overveen. Het doet er, op de een of andere manier, een beetje buitenlands aan met die onberoerde pandjes aan weerszijden dicht op de straat. Vroeger werd op het hoekje aan de oostkant alleen koffie geschonken, maar van lieverlee kon je ook op iets lekkers kauwen en transformeerde de locatie in een eethuisje. Samengevat: Eethuisje ’t Koffiehuisje.

Bij mooi weer is het vaste prik een gedoetje om op een gezellig terras terecht te komen. Daarom vreemd dat we bij ’t Koffiehuisje getuige zijn van een onbemande samenkomst van buitenmeubilair. Vooral de zon is van de partij. Hulde voor de bedenker om van de gemeentelijke paaltjes op de stoep gewoon tafeltjes te maken. Ik bemerk dat de zon een dorstige uitwerking op me heeft en bestel een pilssie bij het vlijtige meisje in de bediening. En nog maar eentje. ’t Koffiehuisje tapt mijn favoriete pilsmerk Gulpener in een fluitje voor €2,30 en in vaasje voor €2,60. De prijzen zijn hier net zo lekker als het pils. Gulpener noemt zichzelf brouwer van vrijzinnig pils. Alleen daarom al bestellen. Het uitzicht op het terras zelf is niet heel enerverend. Er staat een schooltje waar, met een beetje fantasie, Anton, de deur uit kan lopen.

Aan tafel! Ik druk buiten snel de laatste slak in mijn gezicht. Het voorgerechtje, een smeltkroes van escargots en door mij vergeten groentes, smaakte. Als hoofdgerecht kies ik de entrecote. M’n vriendin gaat voor de slibtongetjes. Mijn ervaring is dat je niet al te exotisch moet doen, als de situatie er niet naar is. Zit je wel in een exotische tent, bestel dan vooral heel exotisch. In ’t kort: de entrecote was prima, alleen jammer dat-ie uit de pan kwam en niet van de grill. Het was innig (slib)tongen, dat wel. Veel en goede garnituur ook. Schijnt ouderwets te zijn. Onzin, toch? Nog een compliment: ’t Koffiehuisje serveert pommes frites. Je weet wel, van die smalle frietjes. Ik kan er makkelijk twintig tegelijk in m’n mond proppen. Dikke pluim bovendien voor de wijn. Het glas werd voor drie-euro-zoveel royaal ingeschonken met Nero d’Avola uit Sicilië. Als ik me niet vergis, komt-ie bij Wijnkoperij Okhuysen vandaan.

Op de valreep toch een trieste mededeling. Moet dat nou? Tja, de uitbaters Arjan en Marieke zijn er twee weken geleden mee gekapt. Ik had mijn goede ervaringen al even op de plank laten liggen. Na 18 jaar vonden zij het welletjes. Aan de nieuwe eigenaren de schone taak liever niks te veranderen. Binnenkort maar weer eens langs…